Τρίτη 24 Μαΐου 2011

ANY SENSE


Μπόλικος καφές και ελάχιστη ζάχαρη για να μπορεί να κρατήσει όρθιο το κορμί μου και πάνω απ' όλα σε δράση το μυαλό μου! Για να πω την αλήθεια ούτε εγώ κατάλαβα τι με έπιασε, απλώς έχω στο νου μου την ιδέα του ότι έχω αρχίσει να μην πολυσυμπαθώ τα όνειρα που πάω και σκαρφίζομαι εν ώρα ύπνου!
Πραγματικά, δε το πιστεύω!
Τα όνειρα είναι γαμάτα, πώς γίνεται να μην με αρέσουν; Τέλος πάντων, όπως έλεγα, ο καφές δίπλα μου και ένα μπλοκ μπας και μου έρθει έμπνευση (βέβαια, το μπλοκ μπορεί να φύγει κι από το πλάνο για να μην μπερδεύει τα πράγματα!). Ξύπνησα πνιγμένη από τη ζέστη της άνοιξης μέσα σε έναν πανικό, πωπω! Κάτι μου 'λεγε πως κάποιος θέλει να μου πει κάτι εμμέσως. μέσω του αχαλίνωτου ύπνου μου! Το ποιος όμως ήθελε λίγο ψάξιμο..
"Ο εραστής σε μορφή Nick Cave και ακόμη πιο όμορφος ισχυριζόταν πως έκανε προσπάθεις να αυτοκτονήσει λόγω κατάθλιψης. Η μικρή ερωμένη του, λέει, δεν του άφησε περιθώρια και εκείνο το βράδυ που φιλήθηκαν πέρασε την πιο μεγάλη και βασανιστική του νύχτα μακριά της. Ο παραλίγο-Nick Cave ήταν τόσο στεναχωρημένος και θυμωμένος που δεν ήθελε κάτι άλλο παρά να πεθάνει εκεί, δίπλα της, πράγμα που η μικρή δεν θα το επέτρεπε. Οι ζωές τους έχουν υπάρξει τόσο διαφορετικές, αλλά και τόσο όμοιες. Ο εραστής δε, απομακρυνόταν μέρα με τη μέρα από τις παλιότερες κιόλας μέρες, σαν κάτι να άλλαξε μέσα του από τη μια στιγμή στην άλλη χωρίς καν να αφήσει ένα σημειώμα που να λέει "Φεύγω.". "

paraksena pramata


Πέμπτη 12 Μαΐου 2011

.

Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ' την ανάσα σου δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής..
Χρήστος Θηβαίος

Σάββατο 7 Μαΐου 2011

αποχαιρετισμός

Όλο ετοιμάζουμαι να φύγω. Όλο σας αποχαιρετώ, κι ακόμα στέκω σαν κάτι νάχω να προστέσω ακόμα στον κόσμο.
Σα νάχω να προσφέρω λίγη ακόμα ευτυχία σε σας απ' το μεδούλι μου.

Γιάννης Ρίτσος

Παρασκευή 29 Απριλίου 2011

δεν είμαι από 'δω

χθες το βράδυ στον ύπνο μου είδα ότι οι άνθρωποι είναι ικανοί να βλέπουν στα όνειρά τους την ευτυχία

Τρίτη 19 Απριλίου 2011

τότε και τώρα

Πάνε όσα ονειρεύτηκες, αν τα ονειρεύτηκες.
Τώρα τα έχασες όλα αφού....
Με τη ντροπή μια νύχτα πέρασες
κι ως το πρωί, κοίτα πως γέρασες.
Μες στη σιωπή κοίτα πως κόλλησες
κι αν κάτι πεις, θα πεις πως ξόφλησες.

Μιχάλης Μυτακίδης

Ελένη

πὼς τόσος πόνος τόση ζωὴ
πῆγαν στὴν ἄβυσσο
γιὰ ἕνα πουκάμισο ἀδειανὸ γιὰ μίαν Ἑλένη.

Γ.Σεφέρης

στα είπα όλα

βροχή, τσιγάρα και λίγη δήθεν κουλτούρα
τι σε έκανε να ταξιδέψεις μέχρι εδώ;
"μ' αρέσει να γράφω για 'σένα", μου είπε
το βαρύ πλεκτό ήταν ήδη μαδημένο από το μίσος της βροχής..
ανέβηκα τις σκάλες αργά αργά μες στο σκοτάδι, φοβισμένη μεν από τους ήχους της σιωπής, αποφασισμένη δε να φτάσω στο άπιαστο "ψηλά"
ένιωσα σαν κάτι να 'χε χαθεί αλλά όσο ανέβαινα το αναπλήρωνε η παγωμάρα του μέρους..
"γιατί είσαι θλιμμένη;" η απάντηση ήταν τόσο μακριά.. μα τόσο μακριά/ μακάρι να ήταν δίπλα μου να μπορούσα ταυτόχρονα να απαντήσω σε όλες τις υπόλοιπες ερωτήσεις που μου χρέωνε..
ας πάει κι αυτό στα χαμένα.. άλλωστε "ο χαμένος τα παίρνει όλα" (που εύχομαι ο καταραμένος αυτός ποιητής να μην λέει ψέματα σε αυτό του το τραγούδι)

καλημέρα και όνειρα γλυκά (στην Κ.)

Δευτέρα 18 Απριλίου 2011

ΜΙΑ ΕΥΧΗ

- Κάνε μια ευχή με μια λέξη
- Όχι πόνος
- Μα αυτές είναι δύο
- Στ' αρχίδια μου.


Αγγελάκας Γιάννης

ευχαριστώ λοιπόν..

Την πρώτη φορά ήταν σαν να ‘χε αρπάξει φωτιά
κάπου μέσα βαθιά, κάτι μες στην ψυχή μου
κοιτούσα τις φλόγες κι αυτόν τον αέρα μακριά
να αλλάζει αργά τις σκιές της ερήμου

Χορεύοντας μου ‘δειξες μέσα σε πέντε λεπτά
τι θα πει πουθενά και πώς χάνεται ο χρόνος
ότι αν το πιστέψεις στ’ αλήθεια η αγάπη μπορεί
ότι αν αφεθείς σ’ οδηγάει ο δρόμος

Από τότε περάσανε χρόνια, κυλήσαν νερά
όμως κάπου βαθιά η φωτιά καίει ακόμη
λυπάμαι που έφυγα εκείνη τη νύχτα κρυφά
βιαστικά και χωρίς να ζητήσω συγγνώμη

Το μόνο που θα ‘θελα κάποτε αν σε ξαναδώ
είναι να πω ευχαριστώ για το θαύμα που είδα
και να δώσω για μια τελευταία φορά το ρυθμό
στον τρελό σου χορό, στην λευκή καταιγίδα..

Παύλος Παυλίδης

Νίκος Παπάζογλου


με αφορμή τον θάνατό του, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα απ' τα χαρακτηριστικότερα τραγούδια του Νίκου Παπάζογλου.. Φτωχότερο το ελληνικό τραγούδι λοιπόν..
Σ'αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω..



Τρίτη 5 Απριλίου 2011

Ν

ούτε ένας ψίθυρος δεν βγήκε.. πού να 'ξερε πως θα πέθαινα γι' αυτη.. τα πράγματα δεν θα κυλούσαν τόσο απλά όσο μου τα φανέρωνε μέρα με τη μέρα.. σε παρακαλώ γύρνα πίσω...

Δευτέρα 28 Μαρτίου 2011

Τίποτα

Σαν να το ήξερα πως κάνει κύκλους, γι' αυτό να μη με συγκίνησε τόσο όσο περίμενα. Πάντα μάγευε. Με τις παραμυθένιες νεράιδες της που άλλοτε έμεναν, έτσι, γλυκές και νεραϊδένιες κι άλλοτε γίνονταν φαντάσματα σε στοιχειωμένη φύση. Απορώ, ακόμα, αν θα καταλήξω σε κάτι που να μου κινεί το ενδιαφέρον περισσότερο. Το νησί ή ο ναυαγός; Και εκείνες οι αιώνιες αγγελικές μελωδίες που έχουμε αφήσει χωρίς στίχους?


Δεν μπορώ να την αφήσω ήσυχη σε μια γωνία να σκεφτεί για την αποφασή της.

Στην αρχή δεν της είχα δώσει και τόση σημασία..κάποτε όμως έπρεπε να συμβεί κι αυτό..
Θα περιμένω, πάλι, στη στάση αυτό το βρομερό λεωφορείο και σαν έρθει θα μπω και θα περιμένω να συναντήσω εκείνη.. ή μπορεί να έρθει ο εκπρόσωπός της.. Για να πω την αλήθεια, πιο πολύ πιστεύω πως θα έρθει ο εκπρόσωπος, γιατί εκείνη λόγω business δεν μπορεί να είναι στους δρόμους όλη μέρα.. θα χαρώ πιο πολύ αν έρθει εκείνος.. Μόνο αυτός μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη..
Ή πάλι θα μπορώ να το σκάσω με το τρένο.. Ίσως να τη βρω κάπου εκεί. Κάτι μου λέει πως της αρέσουν τα ταξίδια. Κι έτσι, θα συνειδητοποιήσω τι με τραβάει. Το νησί ή ο ναυαγός (ή ίσως και ο Γουίλσον) και θα γίνουν πλατινένιο δισκάκι οι αγγελικές μελωδίες που αφήσαμε στη μέση. Το εύχομαι. Αλήθεια το εύχομαι.

Επίσης εύχομαι να εύχομαι για όλη μου τη ζωή. Εύχομαι να μην σταματήσω ποτέ. Εύχομαι και για 'κείνη. Εύχομαι και για τους φόβους μου. Εύχομαι να βρω στο λεωφορείο μια βροχερή μέρα, τον φίλο της. Και, τέλος, εύχομαι ο φίλος της να με βιάσει χυδαία.

Τρίτη 8 Μαρτίου 2011

μη ρωτάς

μη ρωτάς αν μετρώ τις στιγμές που περάσαμε
             σαν βροχή η ζωή πριν κοιμηθώ ξαναδιψάσαμε..

Τετάρτη 2 Μαρτίου 2011

σκέψεις

με αφορμή τους archive και ένα παράξενο τραγούδι τους, καθόμουν και σκεφτόμουν (βράδυ Τετάρτης) πώς μπορούμε όλοι εμείς να βλέπουμε τους υπόλοιπους ανθρώπους μέσα απ' τον καθρέφτη των ματιών μας και πώς μπορεί να μας φαίνεται ο εαυτός μας.. η χαρακτηριστικότερη ιδεολογία των ανθρώπων σχετικά με την κρίση του συνόλου ήταν πάντα η σύγκριση με τον εαυτό μας.. δηλαδή έχουμε μάθει να βλέπουμε το καλό και το κακό ή το όμορφο και το άσχημο κλπ σύμφωνα με τα δικά μας καλά και τα άσχημα και με τα σκεπτικά των δικών μας αρχών..
αυτό, βέβαια, μπορεί, άμα θέλουμε, να οδηγήσει σε άλλη κουβέντα.. δηλαδή ότι κρίνουμε έναν άνθρωπο με βάση τα συναισθήματά μας γι αυτόν.. ίσως γι' αυτό να μην μπορέσουμε ποτέ να μιλήσουμε απολύτως αντικειμενικά για τον κόσμο..
δεν ξέρω, μπορεί και να 'μαι λάθος.. καληνύχτα όμως γιατί νυστάζω.. το κείμενο έχει και συνέχεια, μία απ' τις αυριανές μέρες..

αλκηστάκι+β


δεσποινίς βατόμουρο says:
*re den pate kala
*tolmas na faswtheite?
   Κλαπ κλαπ κλαπ!     says:
*em NAI:P
δεσποινίς βατόμουρο says:
*ton goystareis?
   Κλαπ κλαπ κλαπ!     says:
*ton agapaw:)


ξέρω πως δεν θα ασχοληθεί καν μαζί μου, πόσο μάλλον με το μπλογκ, αλλά αυτή η ποζεριά είναι αφιερωμένη στον Βαγγέλη!
ζουζουνέλια!