χωρίς τίτλο

Για μένα μέχρι κι ο καπνός από τα πολλά τσιγάρα σου είναι τα πάντα.
Κάπου εκεί ανάμεσα θα είσαι κι εσύ, ανάμεσα στα πάντα.. Θα είσαι μια σπίθα, η ομορφότερη σπίθα και εγώ θα είμαι η πιο άσχημη. Μόνο και μόνο για να σου θυμίζω πως έχουμε μια διαφορά. Πως πλέουμε σε διαφορετικά πελάγη τα οποία έχουν ίδια νερά, ίδια ψάρια, ίδια ζωή.
Κι εσύ θα ξεκινήσεις πάλι να μιλάς, κι εγώ δε θα ακούω, γιατί θα είμαστε ήδη πολύ μακριά και όλο και κάποια προβλήματα θα υπάρχουν.
Θα βρεθούμε μωρέ, θα βρεθούμε.

όπως ξυπνούν οι εραστές

Σαν να με κέρασε για άλλη μια φορά αυτό το σούπερ ντούπερ ουάου ποτό αλλά εγώ δε το πολυ κατάλαβα.. Δε βαριέσαι, θα υπάρξουν και καλύτερα, λέει. Ενώ μας προσπέρασε ολόκληρος ο χειμώνας έτσι, χωρίς καν να χαιρετήσει!

Η τύπισσα λοιπόν, καλοντυμένη, φρεσκολουσμένη και γεμάτη χαρά (όπως πάντα άλλωστε, όταν υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις) και ο τύπος κλασικά όμορφος! Αλλά όταν λέμε για ομορφιά εννοούμε ΟΜΟΡΦΙΑ ρε παιδί μου! Απορώ αν θα μου λείψουν ή αν ήδη μου λείπουν εκείνες οι παλιές συζητήσεις τα βράδυα.. Ειλικρινά η τύπισσα έχει τόση υπομονή που ό, τι και να της κάνει ο τύπος αυτή αντέχει.. Σαν παντρεμένο ζευγάρι είναι που ήρθε να μου κάνει ΝΤΟΥ λες κι εγώ δε ξέρω από τέτοια! Τέλος πάντων, να μη τα πολυλογώ, ο τύπος μού την είχε στημένη και η τύπισσα ήταν από μια γωνία και κοίταζε, που λέει κι ο λαός. Κι όταν λέω "στημένη" εννοώ είχε στήσει παιχνίδι και έπαιζε!


Ε, με τα πολλά πέρασε κι αυτή η έκλπηξη που κυλούσε μέσα μου για κάμποσες ώρες και χόρευε μόνη της κάπου αλλού! Δε ξέρω τι άλλο να πω πάνω σ' αυτό. Υπάρχουν δηλαδή πάρα μα ΠΑΡΑ πολλά ακόμα αλλά δε λέει να αρχίσω να αραδειάζω εδώ όλη τη χρυσόσκονη από το στόρυ..
Δεν βγάζει και πολλά αυτό εδώ αλλά είχα καιρό να ασχοληθώ με το ερήπιο-μπλογκ και είπα να γράψω κάτι που να κινείται σε κλασικές καταστάσεις.

Στον Ν.

Such a..

Party Girl

υπάρχουν λέξεις

Υπάρχουν λέξεις
που δεν υπάρχουν στα τραγούδια.
Υπάρχουν νύχτες
που δεν περνάνε με κρασί.
Είν' αποχρώσεις
που δεν υπάρχουν στα λουλούδια,
όπως της πλήξης
το βαθύ το βυσσινί.
Υπάρχουν χώρες
που δεν υπάρχουνε στο χάρτη.
Υπάρχει αίμα
που δεν κυλάει πουθενά.
Είναι και ώρες
που δεν αλλάζουνε το Μάρτη,
όπως αυτές,
που μόνο ο ύπνος τις γεννά.
Είναι ζευγάρια
που λένε ότι είναι ένας,
είναι ζευγάρια
όπου δεν φαίνεται κανείς.
Είναι ζωές
που πιάσαν πάτο και κολλήσαν,
μα υπάρχουν βάθη
που δεν τα γνώρισε κανείς.
Είναι και κάποιοι που δεν υπήρξαν.
Είναι και κάποιοι που δεν υπήρξανε ποτέ. 

ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ

καλό μήνα

μία πρώτη δήλωση για το φετινό καλοκαίρι:

Η Ανθούσα το καλοκαίρι απλώς ΔΕΝ ΠΑΛΕΥΕΤΑΙ! είτε είσαι κλειδαμπαρωμένος σε 4 τοίχους με κλειστά παράθυρα (λόγω κουνουπιών), είτε είσαι βόλτα στη φύση! ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ!

πιθανοί λόγοι μετανάστευσης από Ανθούσα ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ αλλόυ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού:

• όλων των ειδών τα έντομα έχουν την τάση να σου επιτίθονται άνευ λόγου και αιτίας! μα δηλαδή και να μην έχεις εσύ πρόβλημα (λόγω εξοικείωσης) έχουν αυτά!
• η πιο ανυπόφορη ζέστη που έχω υποστεί όσο καιρό ζω στον κόσμο! Είναι,πραγματικά, πιο απαίσια και από τη ζέστη που δημιουργεί ιδρώτα πάνω σου όταν είσαι σε ένα νησί και περιμένεις να παραγγείλεις σε ταβέρνα, ενώ έχεις καεί από τον ήλιο και κολλάς από αντηλιακό!
• ενώ έχεις φάει στη μάπα όλη αυτή τη κάψα, εκεί που θες ένα παγωτό ή κάτι δροσιστικό, θυμάσαι πως υπάρχουν μόνο 2 μίνι μάρκετ σ ολόκληρο χωριό και άμα είναι και μακριά απ το σπίτι σου (καλή ώρα) πρέπει να στείλεις ή έναν μικρότερο ή έναν μεγαλύτερο! (και δεν αναφέρω καν γτ δεν πας μόνος σου εδώ! είναι 4ο!)
• λοιπόν, το καλοκαίρι γενικότερα είναι υπερβολικά βαρετό σε όλες τις περιοχές. βαριέσαι μέχρι και να κουνήσεις τα βλέφαρα σου. Θες μόνο να είσαι ξαπλωμένος, να έχεις ένα λάπτοπ, ένα ντιβιντι, μια τιβι, και ένα ψυγείο δίπλα σου για να καταλάβεις τι θα πει απόλυτη σαπίλα!
• επίσης, το συνουσιαστικό κέντρο (ναι για την Ανθούσα μιλάω), απέχει αρκετά από σταθμό τρένου και γενικότερα από πολιτισμό (όταν δεν έχεις αμάξι), γι αυτό πρέπει από την άνοιξη κιόλας να αρχίσεις να σκέφτεσαι καινούργιους τρόπους μεταφοράς, τους οποίους πρέπει να έχεις εφεύρει και φτιάξει μόνος σου γιατί όλους τους άλλους τους εξάντλησα και δεν υπάρχει!
• μακριά από θάλασσα.
  
  όπως καταλάβαμε όλοι η Ανθούσα είναι καλή μόνο τον χειμώνα! .. για κακή μας τύχη!

(wtf)

Μου κάνουν εντύπωση οι "συμπατριώτες" που για να ξυπνήσουν θέλουν ξυπνητήρι! Η λεγόμενη "αγανακτισμένη-ειρηνική επανάσταση" των Ελλήνων (και όχι μόνο) είχε επιτυχία! Πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω τόσο κόσμο μαζεμένο για έναν τέτοιο σκοπό. Άλλες φορές, αν υπήρχε πολύς κόσμος (και ιδίως βλάκες) στους σταθμούς αλλά και στους συρμούς, έβγαζα φλόγες! Η νοοτροπία όμως παραμένει ελληνική! Εν πάση περιπτώσει, χθες εκνευρίστηκα πιο λίγο από τις κανονικές φορές.. ΑΠΕΙΡΑ άτομα στα τρένα ΠΡΟΣ Σύνταγμα, να δηλώσουν αγανακτισμένοι.

P.S. ρε λες?

ANY SENSE

Μπόλικος καφές και ελάχιστη ζάχαρη για να μπορεί να κρατήσει όρθιο το κορμί μου και πάνω απ' όλα σε δράση το μυαλό μου! Για να πω την αλήθεια ούτε εγώ κατάλαβα τι με έπιασε, απλώς έχω στο νου μου την ιδέα του ότι έχω αρχίσει να μην πολυσυμπαθώ τα όνειρα που πάω και σκαρφίζομαι εν ώρα ύπνου!

Πραγματικά, δε το πιστεύω!

Τα όνειρα είναι γαμάτα, πώς γίνεται να μην με αρέσουν; Τέλος πάντων, όπως έλεγα, ο καφές δίπλα μου και ένα μπλοκ μπας και μου έρθει έμπνευση (βέβαια, το μπλοκ μπορεί να φύγει κι από το πλάνο για να μην μπερδεύει τα πράγματα!). Ξύπνησα πνιγμένη από τη ζέστη της άνοιξης μέσα σε έναν πανικό, πωπω! Κάτι μου 'λεγε πως κάποιος θέλει να μου πει κάτι εμμέσως. μέσω του αχαλίνωτου ύπνου μου! Το ποιος όμως ήθελε λίγο ψάξιμο..
"Ο εραστής σε μορφή Nick Cave και ακόμη πιο όμορφος ισχυριζόταν πως έκανε προσπάθεις να αυτοκτονήσει λόγω κατάθλιψης. Η μικρή ερωμένη του, λέει, δεν του άφησε περιθώρια και εκείνο το βράδυ που φιλήθηκαν πέρασε την πιο μεγάλη και βασανιστική του νύχτα μακριά της. Ο παραλίγο-Nick Cave ήταν τόσο στεναχωρημένος και θυμωμένος που δεν ήθελε κάτι άλλο παρά να πεθάνει εκεί, δίπλα της, πράγμα που η μικρή δεν θα το επέτρεπε. Οι ζωές τους έχουν υπάρξει τόσο διαφορετικές, αλλά και τόσο όμοιες. Ο εραστής δε, απομακρυνόταν μέρα με τη μέρα από τις παλιότερες κιόλας μέρες, σαν κάτι να άλλαξε μέσα του από τη μια στιγμή στην άλλη χωρίς καν να αφήσει ένα σημειώμα που να λέει "Φεύγω.". "

paraksena pramata

.

Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ' την ανάσα σου δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής..

Χρήστος Θηβαίος

αποχαιρετισμός

Όλο ετοιμάζουμαι να φύγω. Όλο σας αποχαιρετώ, κι ακόμα στέκω σαν κάτι νάχω να προστέσω ακόμα στον κόσμο.
Σα νάχω να προσφέρω λίγη ακόμα ευτυχία σε σας απ' το μεδούλι μου.

Γιάννης Ρίτσος

δεν είμαι από 'δω

χθες το βράδυ στον ύπνο μου είδα ότι οι άνθρωποι είναι ικανοί να βλέπουν στα όνειρά τους την ευτυχία

Don't you want me anymore?

τότε και τώρα

Πάνε όσα ονειρεύτηκες, αν τα ονειρεύτηκες.

Τώρα τα έχασες όλα αφού....

Με τη ντροπή μια νύχτα πέρασες

κι ως το πρωί, κοίτα πως γέρασες.

Μες στη σιωπή κοίτα πως κόλλησες

κι αν κάτι πεις, θα πεις πως ξόφλησες.

Μιχάλης Μυτακίδης

Ελένη

πὼς τόσος πόνος τόση ζωὴ
πῆγαν στὴν ἄβυσσο
γιὰ ἕνα πουκάμισο ἀδειανὸ γιὰ μίαν Ἑλένη.

Γ.Σεφέρης

στα είπα όλα

βροχή, τσιγάρα και λίγη δήθεν κουλτούρα
τι σε έκανε να ταξιδέψεις μέχρι εδώ;
"μ' αρέσει να γράφω για 'σένα", μου είπε
το βαρύ πλεκτό ήταν ήδη μαδημένο από το μίσος της βροχής..
ανέβηκα τις σκάλες αργά αργά μες στο σκοτάδι, φοβισμένη μεν από τους ήχους της σιωπής, αποφασισμένη δε να φτάσω στο άπιαστο "ψηλά"
ένιωσα σαν κάτι να 'χε χαθεί αλλά όσο ανέβαινα το αναπλήρωνε η παγωμάρα του μέρους..
"γιατί είσαι θλιμμένη;" η απάντηση ήταν τόσο μακριά.. μα τόσο μακριά/ μακάρι να ήταν δίπλα μου να μπορούσα ταυτόχρονα να απαντήσω σε όλες τις υπόλοιπες ερωτήσεις που μου χρέωνε..
ας πάει κι αυτό στα χαμένα.. άλλωστε "ο χαμένος τα παίρνει όλα" (που εύχομαι ο καταραμένος αυτός ποιητής να μην λέει ψέματα σε αυτό του το τραγούδι)

καλημέρα και όνειρα γλυκά (στην Κ.)

ΜΙΑ ΕΥΧΗ

- Κάνε μια ευχή με μια λέξη

- Όχι πόνος

- Μα αυτές είναι δύο
- Στ' αρχίδια μου.

Αγγελάκας Γιάννης

ευχαριστώ λοιπόν..

Την πρώτη φορά ήταν σαν να ‘χε αρπάξει φωτιά
κάπου μέσα βαθιά, κάτι μες στην ψυχή μου
κοιτούσα τις φλόγες κι αυτόν τον αέρα μακριά
να αλλάζει αργά τις σκιές της ερήμου

Χορεύοντας μου ‘δειξες μέσα σε πέντε λεπτά
τι θα πει πουθενά και πώς χάνεται ο χρόνος
ότι αν το πιστέψεις στ’ αλήθεια η αγάπη μπορεί
ότι αν αφεθείς σ’ οδηγάει ο δρόμος

Από τότε περάσανε χρόνια, κυλήσαν νερά
όμως κάπου βαθιά η φωτιά καίει ακόμη
λυπάμαι που έφυγα εκείνη τη νύχτα κρυφά
βιαστικά και χωρίς να ζητήσω συγγνώμη

Το μόνο που θα ‘θελα κάποτε αν σε ξαναδώ

είναι να πω ευχαριστώ για το θαύμα που είδα

και να δώσω για μια τελευταία φορά το ρυθμό
στον τρελό σου χορό, στην λευκή καταιγίδα..

Παύλος Παυλίδης

Νίκος Παπάζογλου

με αφορμή τον θάνατό του, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα απ' τα χαρακτηριστικότερα τραγούδια του Νίκου Παπάζογλου.. Φτωχότερο το ελληνικό τραγούδι λοιπόν..
Σ'αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω..

Ν σκέτο

N

Ν

ούτε ένας ψίθυρος δεν βγήκε.. πού να 'ξερε πως θα πέθαινα γι' αυτη.. τα πράγματα δεν θα κυλούσαν τόσο απλά όσο μου τα φανέρωνε μέρα με τη μέρα.. σε παρακαλώ γύρνα πίσω...